Studio 54

W opublikowanym 17 lutego 2020 roku na internetowym portalu Gazety Wyborczej artykule Emilia Dłużewska pisze o miniserialu polskiej reżyserki, który w niedługim czasie stał się globalnym hitem. Kontrola to opowieść miłości między dwiema dziewczynami  - temat, który w polskiej kulturze nie pojawia się często, dlatego też 27 milinów (!) widzów na całym świecie nie dowierza, że jest to wytwór młodej (bo 20-letniej) mieszkanki nadwiślańskiego kraju. Natasza Parzymiesz stworzyła Kontrolę niskim budżetem, a odcinki wstawiała na serwis YouTube. W artykule czytam, że wieść o serialu rozniosła się tzw. pocztą pantoflową, choć tym sposobem dotarła nawet do Brazylii czy Indii! To duży sukces, zważywszy na to, że całość miała być zaledwie etiudą nagraną na potrzeby zajęć (Parzymiesz studiuje w Warszawskiej Szkole Filmowej). Co ciekawe, statystów było nie więcej niż 8, a wiek każdego nie przekraczał 25 lat. Parzymiesz przyznaje, że wybrała taki temat, bo twierdzi, iż: Takich historii wcią...

W 3. rocznicę śmierci  reżysera Andrzeja Wajdy, Gazeta Wyborcza przeprowadziła wywiad z wdową (Krystyną Zachwatowicz-Wajdą) po geniuszu polskiej kinematografii, w którym to opowiada o jej relacji ze śp. mężem oraz dobytku, który ten pozostawił po sobie na ziemi.   Rozmowa rozpoczyna się od wspominek pana Andrzeja. Pani Krystyna początkowo opowiada o Krakowie jako o mieście, gdzie woli żyć (nieanalogicznie do Warszawy), bo to tu pochowany jest jej mąż. Następnie temat przechodzi na jej młodzieńcze lata, kiedy to dopiero poznawała się z przyszłym mężem. Opowiada o studiach, wspólnych znajomych, nawet bardzo kameralnym ślubie. Wypowiada się na temat wzajemnych prac w teatrze, m.in. przy sztuce na podstawie Biesiów Dostojewskiego. Przy każdej wypowiedzi akcentuje swoją tęsknotę i miłość do Wajdy. Kolejna część rozmowy sprowadza się do polityki oraz historii ogólnej. Pani Krystyna przywołuje postać Józefa Piłsudskiego oraz swojego dziadka, który to miał się z nim znać o...

Tekst publicystyczny profesora Marcina Króla pt. Kolaborowali wszyscy, tylko nie romantyczni Polacy podejmuje tematykę różnych definicji pojęć naród , państwo oraz ojczyzna . Autor początkowo wskazuje na ważną rolę, jaką romantyzm (czyli odwoływanie się do swoich uczuć czy duchowości) odegrał w polskiej historii. Opisując jego wpływ nawet na politykę Józefa Piłsudskiego jednocześnie odkrywa przed czytelnikiem, jak nurt ten bywa zapomniany czy wręcz przydeptywany przez część społeczeństwa, co miejsca mieć nie powinno. Profesor bowiem uznaje romantyzm za podstawę prawidłowego funkcjonowania narodu wyróżniając ten rodzaj owej grupy nadając jej określenie naród romantyczny , właśnie od zupełnie innego jej narodu nacjonalistycznego , który w odróżnieniu jest siedliskiem ksenofobii, nienawiści, izolacji na siłę oraz wewnętrznym zniewoleniem jego członków. Naród romantyczny jest znowu otwarty, przystępny, nie krępuje tych, którzy do niego należą. Naród powinien być rozumiany bowiem ...

Kinematografia powinna być wzbogacona o dodatkowy gatunek: realizm polski. Bo są na nadwiślańskiej arenie filmy, które aż kują w oczy swoją prawdziwością, rzeczywistym odzwierciedleniem świata, który nas otacza, który jest nam najbliższy. Do takich właśnie filmów należy chociażby Boże ciało , najnowsze dzieło młodego, choć ambitnego reżysera, Jana Komasy. Historia młodego mężczyzny z poprawczaka, dość religijnego, który w życiu z górki nie ma. Czasami mu się udaje, głównie za sprawą dobrych relacji z pewnym księdzem. To właśnie on był dla niego wzorem, gdy przyszło udawać mu kleryka w pewnej wsi. Niby przez własną głupotę, lecz gdyby nie to, nie zostałaby zobrazowana prawda o polskim, choć pewnie nie tylko, społeczeństwie.  Pojawia się szereg pytań. Czy księża muszą być odcięci od sposobu funkcjonowania normalnych ludzi? Czy nie mogą zacząć zakładać rodzin? Czy muszą zawsze być poprawni we wszystkim co robią? Czy ich życie musi być wiecznie podporządkowane pewnym określonym...

W tym krótkim, choć bardzo relewantnym w obliczu dzisiejszych wydarzeń tekście, podejmowany zostaje temat artystów wybitnych z dzieł, a mniej z działań. Spór o potępianie niemoralnych zachowań twórców, często niezgodnych wręcz z prawem, poprzez pozbawianie świata możliwości kontemplacji ich dzieł trwa od dawna, jednak od powstania słynnego ruchu #MeToo i ciągu afer na tle seksualnym, przybrał zdwojoną siłę i nie widać, by zamierzał ustąpić. Bowiem czy postępowanie w ten sposób jest, aby na pewno dobre dla nas samych, odbiorców, którzy może niekoniecznie chcą skazać chociażby Dziecko Rosemary na totalne zapomnienie? Autor artykułu przywołuje postacie różnych znanych osobistości, które swoimi zachowaniami wywołały niemałe kontrowersje wśród opinii publicznej. Pojawia się np. nazwisko Romana Polańskiego czy Michaela Jacksona. Obu panów w ostatnim czasie wiąże się ze skandalami na tle seksualnym, których to mieliby być przyczyną . W obu sytuacjach, po zeznaniach ofiar, rozpoczął się boj...

Zrobiony najprostszym sposobem, wręcz po taniości, kiczowato i bez większego wysiłku. Jednym zdaniem podsumowaliśmy najnowszy teledysk Edyty Bartosiewicz do piosenki Cyrk . Są dwa wyjścia. Tym opisem zachęciłam do obejrzenia video lub totalnie zaniechałam wszelkie chęci, aby to uczynić. Wybór opcji pierwszej świadczy o niekonwencjonalności w podejmowaniu działań oraz dystansowym spojrzeniem na świat - nie boimy się zobaczyć tego, co inni mogliby uznać za niewarte ich czasu . I właśnie dla takich osób powstał ten teledysk. Możliwe, że wystarczyłaby najprostsza kamera, parę czerwonych nakładek na nosy i urodzinowa dmuchawka, aby stworzyć twór będący idealnym odzwierciedleniem Cyrku . Nieduży nakład pracy i materiału nie świadczy jednak o jakości tego, co powstało. Satyryczna relacja ze wspólnie spędzonych chwil grupy znajomych w teledysku Bartosiewicz zapewne nie miała być kolejną wyimaginowaną historią o księciu na koniu w samochodzie elektrycznym czy zbuntowanych nastolatkach. Jest ...