ARTYKUŁ 5: Kolaborowali wszyscy, tylko nie romantyczni Polacy #34
Tekst publicystyczny profesora Marcina Króla pt. Kolaborowali wszyscy, tylko nie romantyczni Polacy podejmuje tematykę różnych definicji pojęć naród, państwo oraz ojczyzna.
Autor początkowo wskazuje na ważną rolę, jaką romantyzm (czyli odwoływanie się do swoich uczuć czy duchowości) odegrał w polskiej historii. Opisując jego wpływ nawet na politykę Józefa Piłsudskiego jednocześnie odkrywa przed czytelnikiem, jak nurt ten bywa zapomniany czy wręcz przydeptywany przez część społeczeństwa, co miejsca mieć nie powinno.
Profesor bowiem uznaje romantyzm za podstawę prawidłowego funkcjonowania narodu wyróżniając ten rodzaj owej grupy nadając jej określenie naród romantyczny, właśnie od zupełnie innego jej narodu nacjonalistycznego, który w odróżnieniu jest siedliskiem ksenofobii, nienawiści, izolacji na siłę oraz wewnętrznym zniewoleniem jego członków.
Naród romantyczny jest znowu otwarty, przystępny, nie krępuje tych, którzy do niego należą. Naród powinien być rozumiany bowiem jako duchowa więź, a nie forma organizacji terytorialnej czy politycznej. Warto także zaznaczyć, że duchowa niekoniecznie musi znaczyć związana z Bogiem, a tym bardziej Kościołem.
Według Króla, romantyzm jest również silniejszy od liberalizmu, który milczy w czasie pokoju, a w czasach wojny zupełnie znika. Ta uczuciowość, podążanie za sercem powinny iść w parze z liberalnymi poglądami, gdyż dopełniają się tworząc świat bez podziałów na naszych i innych.
Autor tekstu dużo nawiązuje do poetów romantycznych oraz wydarzeń politycznych XIX wieku. Odwołania te (zarówno literackie, jak i historyczne) stanowią dowody na pojawiające się w artykule tezy stawiane przez profesora odnośnie romantyczności narodu polskiego w czasach zaborów.
Autor początkowo wskazuje na ważną rolę, jaką romantyzm (czyli odwoływanie się do swoich uczuć czy duchowości) odegrał w polskiej historii. Opisując jego wpływ nawet na politykę Józefa Piłsudskiego jednocześnie odkrywa przed czytelnikiem, jak nurt ten bywa zapomniany czy wręcz przydeptywany przez część społeczeństwa, co miejsca mieć nie powinno.
Profesor bowiem uznaje romantyzm za podstawę prawidłowego funkcjonowania narodu wyróżniając ten rodzaj owej grupy nadając jej określenie naród romantyczny, właśnie od zupełnie innego jej narodu nacjonalistycznego, który w odróżnieniu jest siedliskiem ksenofobii, nienawiści, izolacji na siłę oraz wewnętrznym zniewoleniem jego członków.
Naród romantyczny jest znowu otwarty, przystępny, nie krępuje tych, którzy do niego należą. Naród powinien być rozumiany bowiem jako duchowa więź, a nie forma organizacji terytorialnej czy politycznej. Warto także zaznaczyć, że duchowa niekoniecznie musi znaczyć związana z Bogiem, a tym bardziej Kościołem.
Według Króla, romantyzm jest również silniejszy od liberalizmu, który milczy w czasie pokoju, a w czasach wojny zupełnie znika. Ta uczuciowość, podążanie za sercem powinny iść w parze z liberalnymi poglądami, gdyż dopełniają się tworząc świat bez podziałów na naszych i innych.
Autor tekstu dużo nawiązuje do poetów romantycznych oraz wydarzeń politycznych XIX wieku. Odwołania te (zarówno literackie, jak i historyczne) stanowią dowody na pojawiające się w artykule tezy stawiane przez profesora odnośnie romantyczności narodu polskiego w czasach zaborów.
Tekst Kolaborowali wszyscy, tylko nie romantyczni Polacy autorstwa prof. Marcina Króla pojawił się w Gazecie Wyborczej dnia 21.09.2019.
Komentarze
Prześlij komentarz