Studio 54

Tekst publicystyczny Bądźmy niekonsekwentni  jest zobrazowaniem dzisiejszej sceny politycznej w Polsce (choć nie tylko, bo za przykłady niektórych działań autor podaje również Zachód), jak i ogólnego funkcjonowania ludzi w społeczeństwie. Artykuł zaczyna się od zobrazowania tego, jak w nadwiślańskim kraju upolitycznia się  rzeczy czy zjawiska, które od polityki należałoby trzymać z daleka. Jako pierwszy tego typu dowód, autor podaje tu Marsze Równości, które, wbrew zapewnieniom jej organizotorów oraz samego środowiska LGBT+, stają się siedliskiem przedstawicieli jednego skrzydła politycznego wykorzystujący sytuację do rozdrażnienia bestii po drugiej stronie barykady. Elementem składowym życia w Polsce jest więc wojna wdrażana na skutek braku porozumienia w parlamencie, która - czy  tego chcemy czy nie - obejmuje większość aspektów naszego egystowania. Utworzone są wobec tego dwa fronty, a przynależność do któregoś z nich jest więc/wręcz obowiązkowa. Nazwami w tekście ...

Wspominanie dobrych chwil, o których mamy pewność, że nie wrócą nie należy do najlżejszych. Jednak uciekanie od wspomnień przyniosłoby tym gorszy rezultat. Bo gdyby Magdalena Środa i Janusz Noniewicz odwracalai się od pewnych momentów swojego życia to z kim dziś, 25 lat po premierze płyty Róża, wspominalibyśmy niebanalną osobowość Olgi Jackowskiej? Pani Magdalena znała Korę osobiście, była jej przyjaciółką. Pan Janusz to za to wierny fan Maanamu. Łączy ich miłość do tej ekscentrycznej postaci, którą wspólnie wspominają dla Vogue Polska. Prowadzona w formie dialogu rozmowa jest przywołaniem niematerialnych osiągnięć Kory jako awangardowej artystki w komunistycznej Polsce. Rozmówcy wspominają oryginalność Jackowskiej - jej krótkie włosy, nonszalanckie ruchy sceniczne, szalony styl, zwariowane pomysły dotyczące wizerunku. Ważnym elementem tematu rozmowy wydają się być teksty piosenek Kory i Maanamu. Nie tyle muzyka, melodia, co słowa poruszały podczas słuchania utworów artystki. Non...

Czy gimnazjalnej mnie przeszłoby przez myśl, że licealna ja sama z siebie będzie czytać Mickiewicza? Lecz czy w tym wypadku czytać to dobre słowo? Czy nie było to już zagłębianie się we własną duszę poprzez słowa, które ten polski romatyk po sobie pozostawił? Czy nie była to już ekstaza, wyzwolenie emocji, które narastały wewnątrz od jakiegoś czasu, a które nie mogły, nie potrafiły znaleźć zaczepienia w rzeczywistości?... Ah, cała ta niepewność - spowodowana przez Niepewność właśnie. Tylko przyjaźń czy już miłość - pytanie, które w pewnym momencie życia zadaje sobie chyba każdy. Decyzję, jakim uczuciem darzymy drugą osobę, nie powinno podejmować się na podstawie sztywnych analiz, a wsłuchać się w swoje serce i podążać za jego glosem. Bywa, że jedna osoba rozbudza w nas tysiące uczuć, czasami bardzo skrajnych. Możemy ją kochać i nienawidzić jednocześnie. Możemy ją kochać za to, że jej nienawidzimy. Możemy jej nienawidzić za to, że ją kochamy. Jak wtedy ustalić, co do niej naprwdę...

Hollywood jest pełne historii. Tych fikcyjnych oraz tych prawdziwych. Jedne słynniejsze od drugich, lecz każda lubi być przywoływana, opowiadana po raz kolejny - również po to, by o niej nie zapomniano. Tym najtragiczniejszym w skutkach raczej to nie grozi, tym bardziej, jeśli powstały z udziałem najzdolniejszych. Czasem jednak warto zamiast refleksji wybrać dystans i przekonać się o niewyczerpanej mocy satyry czy ironii, by stworzyć hustorię, która przemówi do wielu powielając wątek znany już nam wszystkim. Czy jest to w ogóle możliwe, by na tragedię spojrzeć z innej strony? Otóż pozwólcie, że coś wam opowiem. Pewnego razu... w Hollywood . Nie rozpędzajmy się jednak i nie wynośmy na piedestały faktów, które szybko będzie można zweryfikować (w ciągu zaledwie 2h40). Najnowszy film Quentina Tarantino wcale nie kręci się wokół zabójstwa Sharon Tate, a Polański nie gra tam kluczowej roli. Jest zaledwie elementem, który do całokształtu dodaje widzowi emocji potrzebych mu na dany moment. ...

Trzeba w życiu bardzo dużo rzeczy zrobić, żeby po śmierci ze dwie, trzy zostały. ...na szczęście, po Andrzeju Wajdzie, pozostało znacznie więcej.  Najsłynniejszy polski reżyser. Sukces osiągnął dzięki swoim wizjom. Typ obserwatora dzielącego się ze światem własnymi emocjami, przeżyciami, poglądami. Wiecznie schowany za kamerą, a opowiadał najgłośniej - również tak, by słyszano go po drugiej stronie żelaznej kurtyny. Cel osiągnięty. Historie Wajdy rozpowszechniły się po świecie i dotarły do serc wielu, a to podstawa nieprzemijalności, którą  udało mu się osiągnąć.  Krakowska wystawa poświęcona dorobku Andrzeja Wajdy przybliża nam twórczość reżysera, lecz jest także wędrówką przez życie filmowca, a może i wręcz jego umysł. Zahaczamy o artyzm jego duszy, przyglądamy się miłości, którą darzył Kraków, słuchamy jego bogatych cytatów, mijamy terror wojny, z którą przyszło mu się zmagać, choć ta ostatecznie nigdy go nie opuściła.  Wajda zawsze kojarzył mi się z twa...