Światła Pragi #4

Praga (dzielnica, nie miasto) od dawna nie cieszy się dobrą opinią. Warszawski synonim nowojorskiego Bronxu. Po zmroku lepiej tu nie przychodź, w dzień tylko z eskortą. Zniszczone kamienice, nieodrestaurowane budynki. Tramwaj z naklejką "Zakochaj się w Warszawie" wygląda tu jak z innego obrazka. Zbyt nowoczesny, jak na ten krajobraz. Blaski Śródmieścia raczej tu nie docierają. Ale nie muszą. Praga ma własne światła, dla niektórych nawet piękniejsze niż te oglądane z Alei Jerozolimskich.

Praski glans nie jest rozproszony po całej dzielnicy, a skupiony w jednym miejscu. Na Mińskiej 25. Soho Factory, kompleks niezależnych galerii artystycznych. Jedną z nich jest Muzuem Neonów. Zajmujące stosunkowo niewielką powierzchnię byłej fabryki zbiorowisko starych lamp neonowych, jest obowiązkowym celem pielgrzymki dla wszystkich lubiących historię i sztukę inaczej. Neony są pozostałościami po sklepach, restauracjach czy innych przedsięwzięciach. Niektóre nawet już nie świecą. Ale te, które wciąż działają - prezentują się za dwa.

PRL-owskie świecidełka. W przyciemnionym wnętrzu, podświetlony na czerwono Berlin rozbudza w nas pożądanie przekroczenia żelaznej kurtyny, a biały Społem przywołuje obraz postmodernistycznych domów handlowych z początku lat 70. Spacerując wśród tych cienkich rurek wypełnionych gazem szlachetnym, część mózgu odpowiadająca za odtwarzanie naszego umysłowego Spotify wciska PLAY na utworze Warszawa T.Love. Już jestem na drugim jej brzegu. Jestem w Muzuem Neonów, na Pradze, w innym wieku i Polsce. 

Muzuem Neonów reklamy nie potrzebuje. Nikt nie musiałby pisać o klimacie panującym tam, nowatorskim podejściu założycieli czy historii stojącej za obiektem i jego eskponatami. Same zdjęcia wystarczą, by zapragnąć odwiedzić to miejsce. By zobaczyć praskie światła w swojej doskonałości  - dla niektórych piękniejsze niż te oglądane z Alei Jerozolimskich. 


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Cyrk #31

Obraz
Zrobiony najprostszym sposobem, wręcz po taniości, kiczowato i bez większego wysiłku. Jednym zdaniem podsumowaliśmy najnowszy teledysk Edyty Bartosiewicz do piosenki Cyrk . Są dwa wyjścia. Tym opisem zachęciłam do obejrzenia video lub totalnie zaniechałam wszelkie chęci, aby to uczynić. Wybór opcji pierwszej świadczy o niekonwencjonalności w podejmowaniu działań oraz dystansowym spojrzeniem na świat - nie boimy się zobaczyć tego, co inni mogliby uznać za niewarte ich czasu . I właśnie dla takich osób powstał ten teledysk. Możliwe, że wystarczyłaby najprostsza kamera, parę czerwonych nakładek na nosy i urodzinowa dmuchawka, aby stworzyć twór będący idealnym odzwierciedleniem Cyrku . Nieduży nakład pracy i materiału nie świadczy jednak o jakości tego, co powstało. Satyryczna relacja ze wspólnie spędzonych chwil grupy znajomych w teledysku Bartosiewicz zapewne nie miała być kolejną wyimaginowaną historią o księciu na koniu w samochodzie elektrycznym czy zbuntowanych nastolatkach. Jest ...
Czytaj więcej

ARTYKUŁ 4: Dobre dzieła niezbyt dobrych ludzi #32

W tym krótkim, choć bardzo relewantnym w obliczu dzisiejszych wydarzeń tekście, podejmowany zostaje temat artystów wybitnych z dzieł, a mniej z działań. Spór o potępianie niemoralnych zachowań twórców, często niezgodnych wręcz z prawem, poprzez pozbawianie świata możliwości kontemplacji ich dzieł trwa od dawna, jednak od powstania słynnego ruchu #MeToo i ciągu afer na tle seksualnym, przybrał zdwojoną siłę i nie widać, by zamierzał ustąpić. Bowiem czy postępowanie w ten sposób jest, aby na pewno dobre dla nas samych, odbiorców, którzy może niekoniecznie chcą skazać chociażby Dziecko Rosemary na totalne zapomnienie? Autor artykułu przywołuje postacie różnych znanych osobistości, które swoimi zachowaniami wywołały niemałe kontrowersje wśród opinii publicznej. Pojawia się np. nazwisko Romana Polańskiego czy Michaela Jacksona. Obu panów w ostatnim czasie wiąże się ze skandalami na tle seksualnym, których to mieliby być przyczyną . W obu sytuacjach, po zeznaniach ofiar, rozpoczął się boj...
Czytaj więcej

Słodki koniec dnia #22

Obraz
Jak długo jeszcze trzeba będzie udowadniać podatność ludzi na wpływy? Te niemyślące samodzielnie istoty zamknięte w klatce przez wyższych sobie, by (podobno) chronić ich przed złem świata. Z klatki łatwo wyjść, drzwi cały czas otwarte, a przy nich żadnego strażnika. Tylko, że oni lubią tam siedzieć. W tę zamkniętą przestrzeń wpędza ich strach i obawa przed nowym, przed zmianą. Ludzie zrobią wszystko, by mieć stabilny grunt pod nogami. Również i poddadzą się wpływom. Zamkną się w klatce. Utracą swoją wolność. Dobrowolnie. A przecież świat z dala bez ograniczonej przestrzeni jest piękniejszy, a ryzyko dodatkowo przysparza mu uroku. Tylko, kiedy chcesz to tym w środku wytłumaczyć, wszystko obraca się przeciwko tobie... Słodki koniec dnia to film, który mimo nieskomplikowanego scenariusza porusza istotny temat. Poetka Maria Linde (Krystyna Janda), Polka mieszkająca w Toskanii, prowadzi spokojne, choć bujne życie. Kiedy miasto, w którym zamieszkuje, postanawia wyróżnić ją tytułem honoro...
Czytaj więcej